Τερατογραφήματα!

13 Απρ.

Κάνω το μεγάλο comeback και με νέο, μοδάτο όνομα (Αλέκος Κοάν κυρίες και κύριοι) επιστρέφω στα στενά του wordpress και τα καλντερίμια της ιντερνετικής λογοτεχνίας

http://teratografimata.wordpress.com/

Τσεκ ιτ αουτ

Θα το ενημερώνω σε άτακτα διαστήματα

Advertisements

Η νύχτα του τρόμου

23 Δεκ.

«Μεθ;» σηκώθηκε ο Τζιβάνας, μα η φωνή του ήταν πιο αδύναμη από ποτέ. «Μεθ; Κρύσταλ μεθ; Σνίφαρα κρύσταλ μεθ; Μου έδωσες να πιω κρύσταλ μεθ;» Η Αγγελική του δάγκωσε το αυτί και άφησε ένα πνιχτό, υστερικό γέλιο. «Όλα θα πάνε καλά,» του ψιθύρισε. Μα τίποτα δεν πήγαινε καλά. Οι τσιμεντένιοι τοίχοι έμοιαζαν σαν να ανοίγουν, το παράθυρο μπροστά στο κρεβάτι σιγά σιγά έλιωνε, οι καυτές σταγόνες ιδρώτα που έτρεχαν στο μέτωπο του Τζιβάνα έμοιαζαν με αίμα, ΤΙΠΟΤΑ δεν πήγαινε καλά… «Μη φοβάσαι,» συνέχισε η Αγγελική. «Χαλάρωσε, άσε την ουσία να γίνει ένα με το είναι σου…»

Συνέχεια

Στο κρεβάτι με παρέα

16 Νοέ.

Ο Τζιβάνας ψιλοσάστισε. Η γκόμενα αυτή του έβγαζε κάτι πάρα πολύ περίεργο. Γέλασε κάπως αμήχανα. «Ναι, ξέχασα, μόνο εσύ ξέρεις τι είναι ο κίνδ…» «ΞΕΡΩ!» τον διέκοψε με μια σχεδόν υστερική κραυγή. «Καλά, καλά, μη φρικάρεις, ξέρεις…» Τράβηξε μια γερή τζούρα απ’ το γάρο που ακόμα γυρνούσε. «Απλά ίσως να μην είσαι η μόνη που ξέρει,» συμπλήρωσε.

Συνέχεια

To Μεγάλο Πάρτι

2 Νοέ.

Ο Τζιβάνας κούμπωσε το πουκάμισο του αφήνοντας τα πρώτα δύο κουμπιά ξεκούμπωτα, έτσι ώστε να ξεπροβάλλουν διακριτικά οι αραιές τρίχες απ’ το στέρνο του. Ποτέ δεν μπορούσε να αποφασίσει αν του αρέσουν αυτές οι τρίχες ή όχι. Σίγουρα, του έδιναν μια αρρενωπότητα, μια αντρίλα, αλλά από την άλλη ήξερε ότι πια η ‘μόδα’ δεν περνούσε, ήξερε πως οι μπερδεμένες γκόμενες του εικοστού πρώτου αιώνα προτιμάνε πάντα το απαλό, άτριχο δέρμα απ’ τις σκληρές, ποτισμένες με τεστοστερόνη τρίχες του σώματος. Μα δεν ασχολούνταν, η τρίχα είναι τρίχα και σ’ όποιαν αρέσει. Έβαλε και τα παπούτσια του, φόρεσε και το παλτό του, χαιρέτησε και τη μάνα του κι έφυγε για το σπίτι του Τάκη.

Συνέχεια

Αναπάντεχη Συνάντηση

26 Οκτ.

«Σκέψου οι αρχαίοι Έλληνες που φτιάχνανε σανδάλια να ξέρανε πώς να χρησιμοποιήσουνε το κριτς κρατς… Άμα ήταν έτσι δε θα φτιάχνανε σανδάλια όμως, θα φτιάχνανε πέδιλα. Μα πώς να το ξέρουνε το κριτς κρατς τότε; Άραγε από τι είναι φτιαγμένο το κριτς κρατς; Τι υλικό; Γιατί, σκέψου, διάβαζα στο ίντερνετ ότι πρώτα φτιάξανε τον αναπτήρα και μετά τα σπίρτα! Οπότε δε θα μου φαινότανε απίθανο να είχαν ανακαλύψει το κριτς κρατς από την αρχαιότητα. Εξάλλου, εκείνοι οι πολιτισμοί ήταν πολύ πιο προηγμένοι από μας… Εμείς σερνόμαστε, αυτοί τρέχαν. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν ξέρουμε γι’ αυτούς… Λογικά θα κάνανε τίποτα περίεργα δεσίματα με εκείνα τα λουριά στα σανδάλια τους, γύρω απ’ τους αστραγάλους. Λογικά θα ήταν κάπως άβολο…»

Συνέχεια

Στο Μπαρ…

19 Οκτ.

«Πάντως, γενικά το χέσιμο μπορεί να μην είναι και η καλύτερη εμπειρία – για μένα δηλαδή δεν είναι η καλύτερη εμπειρία – αλλά η στιγμή του χεσίματος… η στιγμή που βγαίνει απ’ τον κώλο η κουράδα και σιγοπέφτει στη λεκάνη, η μικρή αυτή στιγμή, είναι παράδεισος… Σκέτη ηδονή. Σχεδόν σαν το πήδημα… Καλά ντάξει, πήδημα δεν είναι… Αλλά ναι…»

Συνέχεια

Συμπαραστέκοντας στον Τάκη

12 Οκτ.

«Αν το καλοσκεφτείς, οι νέες γενιές – δηλαδή οι γενιές απ’ το ’90 και μετά – δεν είναι μόνοι οι γενιές της τεχνολογίας, είναι και οι γενιές του γραπτού λόγου. Γιατί σκέψου, όλη τη μέρα είναι μπροστά σε ένα κομπιούτερ κι ένα κινητό, γράφουν σε τσατς, γράφουν σε φέισμπουκ, σκάιπ κι όλ’ αυτά, κι ακόμα κι όταν βγαίνουν δε μιλάνε μεταξύ τους, μόνο κάθονται σιωπηλά και στέλνουνε μηνύματα. Τρελό… Καλά, κι εγώ κάθομαι με τις ώρες στον υπολογιστή, αλλά ούτε τόσο εξοικειωμένος είμαι, ούτε γράφω τόσο πολύ. Δηλαδή άντε να ψάξω καμιά τσόντα… Πάντως ναι, η γενιά του γραπτού λόγου… Χάνεται μεν η επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά μένει η γραπτή επικοινωνία, και όχι απλά μένει, αλλά εξελίσσεται συνέχεια. Μπορεί δηλαδή αυτό να είναι κι ένα είδος εξέλιξης… Μπορεί, ναι…»

Συνέχεια